Lilian leert reticella ;-)

Update van het gordijn...
inmiddels zijn vier grote sterren geborduurd, en een kantvulling er in en eromheen (zie vorig blog bericht). Verder met het 'lint' dat een onderverdeling in het grote venster geeft.. leuk om weer even met kleur te werken.
Op de foto zie je het stuk waar gewerkt wordt, vastgenaaid met blauw machinegaren, op een zwart stukje skai. Het skai is stevig maar toch soepel. Het staat toe het borduurwerk alle kanten op te buigen, maar doordat de spijltjes in vorm zijn vastgezet, kunnen ze niet gaan rekken. Tot nu toe bevalt het prima om de kantvulling zo te borduren. Het nadeel is natuurlijk dat je het werk eerst op het stugge skai moet naaien, en dat je je draden niet direct kunt aan- of afhechten.

Deze truc is niet van mezelf.. het Ruskin, een uit het Lake District in Engeland afkomstige techniek, gebruikt voor al het sneewerk zo'n kunstleren lapje. Deze video laat je zien hoe het werkt. Het skai hulpje zie je in actie vanaf 39 seconden.

Puristen zullen me wellicht op de vingers tikken om mijn menging van Ruskin techniek in het reticello. Maar ja, ik kijk af bij het Ruskin; het hele Ruskin is ontstaan doordat tekeningen van het reticella meereisden met Engelse heren, die eind 19e eeuw een thuis industrie op poten wilden zetten om de arme bevolking van het Lake District te helpen.. Over afkijken gesproken ;-)

Jannie leert reticella.. de wijsheid niet in pacht

Dit project, Jannie leert reticella, biedt ieder de kans veel te leren over reticella. Al eerder stond hier dat wij van het Handwerkcafé de wijsheid niet in pacht hebben. Degene die het meeste leert van al dit uitleggen ben ik misschien wel zelf ;-P.  Dat blijkt maar eens te meer nu ik de lat voor mijzelf, nog niet zo heel ervaren met reticella, heel hoog heb gelegd door een gordijn te willen borduren met een venster van ruim 39 bij 39 centimeter.

Het grote venster is natuurlijk kwetsbaarder dan een kleiner, dat mag duidelijk zijn. De gele sterren gingen goed. Maar bij het borduren van de kantvullingen in en om de sterren, ging het minder: na het borduren, hoewel met grote voorzichtigheid gedaan, bleken sommige vullingen te golven. Ondanks strak borduren, leken ze eenmaal uit de ring toch teveel ruimte te hebben waardoor de diagonale draadjes naar de hoek er rommelig uitzien. Jakkes! Waar ligt dit aan? 

Gelukkig schiet mijn Belgische mentor Yolande me te hulp. Ze legt me uit dat juist door het motief strak in de ring te zetten, en daarna ook nog eens met je vinger achter je borduurwerk druk uitoefenend, je ongewild toch je werk 'uitrekt' terwijl je werkt. Eenmaal buiten de ring veren de spijltjes terug en het resultaat is dat je werk te groot is voor het venstertje. 

Ik dacht dat ik niet strak opspande.. Maar dat voorzichtige vingertje achter mijn werk, dat had ik niet in de gaten! Op de foto zie je het verschil, de linker is veel te veel uitgerekt, de rechter was al half geborduurd toen Yolande me haar uitleg gaf. Het verschil is opvallend. Wat ben ik blij met het advies van Yolande. Ik blijf driftig oefenen en laat jullie weten hoe het verder gaat.